Van overdrive naar overgave: Hoe mijn lichaam me dwong om weer naar mijn ziel te luisteren

We leven in een maatschappij waarin presteren de norm is. We worden geprezen om onze draagkracht, onze snelheid en ons constante aanpassingsvermogen. Maar wie leert ons eigenlijk om te luisteren naar ons lichaam? Wie leert ons te luisteren naar die innerlijke stem, die vaak al zo lang fluistert: “Het is genoeg zo”?

De afgelopen periode verloor ik langzaam maar zeker mijn energie. Ik had zo’n helder en krachtig visioen voor ogen: samen met andere coaches laagdrempelige hulp bieden. Ik wilde medewerkers binnen organisaties preventief ondersteunen wanneer zij mentaal vast dreigden te lopen. Mijn doel was om professionele coaches zichtbaar te maken, zodat hulpzoekers direct bij de juiste match terechtkwamen en niet verdwaalden op de vele online 'marktplaatsen'.

Van gedrevenheid naar overdrive

Vol enthousiasme en pure gedrevenheid ging ik aan de slag. Leergierig als ik ben, pakte ik alles aan wat mijn geest zou verrijken en mijn kennis zou vergroten om dit visioen waar te maken.

Ik deed vrijwel alles zelf. Ik was nachtenlang op. Ik werd geleid door diepe overtuigingen zoals: ‘Als je iets bouwt, moet je eerst alles zelf kunnen’ en ‘Hard werken is de enige weg naar succes’.

En precies daar ging het mis. Mijn gezonde gedrevenheid sloeg ongemerkt om naar een overdrive. De overtuiging dat ik alles alleen moest dragen, sneed me volledig af van mijn gevoel. Ik bleef maar doorgaan. Ik wilde er onvoorwaardelijk voor iedereen zijn, maar vergat mezelf. De stem van mijn ziel die riep dat de grens bereikt was, negeerde ik volkomen.

Het is achteraf gezien heel bijzonder: als medium hoor en zie ik de diepste behoeften en processen van de ander loepzuiver. Maar naar mijn eigen spiegel keek ik niet. Mijn aardse wil slokte me volledig op en de signalen om terug te keren naar mijn kern drukte ik weg.

Uiteindelijk werd ik hardhandig in de stoptrein gezet. En heel eerlijk: het was nodig. Er moest iets gebeuren om mij uit die voortrazende Thalys te trekken.

Het onbewuste gevecht met mezelf

Als gedreven mens —zomaar, uit het niets en met intense pijn. 

Doordat ik mijn missie niet meer vanuit overgave, maar vanuit pure wilskracht probeerde te pushen, knakte mijn fysieke systeem. Mijn lichaam trok aan de noodrem en werd mijn strengste raadgever. Het werd een periode van gedwongen bezinning en een harde confrontatie met mijn eigen grenzen. Ik had tot die tijd niet eens in de gaten dat ik in een diep gevecht met mezelf was verwikkeld.

Weer kijken in de spiegel

Het was hoognodig om de verbinding met mijn ziel te herstellen. Ik was mezelf volledig voorbijgelopen. Mijn eigen leven en welzijn vragen om exact dezelfde aandacht, liefde en zorg die ik dagelijks aan anderen probeer te bieden. Iedereen heeft een spiegel nodig, en ik was vergeten in de mijne te kijken.

Ik kan niet garanderen dat dit me nooit meer zal overkomen. Want ook al wéét je hoe het werkt, zuiver voelen en daarnaar handelen blijft een levenslang leerproces. Maar ik blijf leren, elke dag weer.

Deze intense periode heeft me opnieuw laten inzien dat wezenlijke groei niet alleen zit in doen en bereiken, maar juist in loslaten en toelaten. Het heeft me teruggebracht naar mijn ware kern, naar een natuurlijk en ontspannen ritme waarin ik weer de tijd neem om echt te luisteren.

Ik heb mezelf de ruimte gegeven voor heling en mijn batterij weer opgeladen. Dit transformatieproces heb ik volledig omarmd als een prachtig, nieuw begin. Want nieuwe deuren openen zich pas echt wanneer je durft los te laten wat je krampachtig vasthoudt.

Liefs,

Alleen-ZIJN: Hoe eenzaamheid veranderde in mijn grootste spirituele kracht

Vaak, wanneer ik als kind in mijn slaapkamer lag, was ik bang. Dat kwam doordat ik regelmatig ‘bezoek’ kreeg. Wanneer ik ziek was, werd dit erger en zag ik duidelijke verschijningen. Destijds beangstigde me dat enorm. Maar tussen die verschijningen waren er ook altijd spirits die er puur voor mij waren, om me te troosten en te helpen wanneer ik mij eenzaam voelde.

Ik heb mij in dit leven vaak diep eenzaam gevoeld.

Ook al was ik omringd door mensen. Een huis vol visite en reuring is wat normaal is wanneer je opgroeit in een grote familie. Mijn ouders hielden van die gezelligheid; iedereen kon altijd blijven eten —dat was nooit een probleem. Mijn probleem was dat ik mij nergens echt bij voelde horen. Ook al had ik vriendinnen, ik voelde me altijd anders. Ik begreep het leven simpelweg niet. Wat verwachtte het leven eigenlijk van mij?

Afgesloten van de wereld

Om aan die verwarring te ontsnappen, zonderde ik me vaak af op mijn slaapkamer. Dan keek ik urenlang naar buiten, naar de voorbijtrekkende wolken, en dwaalde ik af in mijn eigen wereld. In plaats van mijn huiswerk te maken, was ik aan het wegdromen of aan het tekenen.

Ik herinner me nog goed de Koninginnedagen. Iedereen had plezier, er was overal muziek en er was genoeg te doen. Maar ik had niemand om dit echt mee te beleven. Vanaf mijn raam keek ik naar beneden naar de feestvierende menigte. Op die momenten voelde ik me intens eenzaam en verdrietig, volledig afgesloten van de rest van de wereld.

Het orakel van de vriendengroep

Later, toen ik ouder werd en meer ‘vriendschappen’ opdeed, kreeg ik steeds vaker inzicht in de ware aard van die relaties. Ik kwam erachter dat ik vaak werd ingezet als het ‘orakel’—degene die de antwoorden moest geven op al hun levensvragen. Ik voelde daarin niet de oprechte betrokkenheid of de zuiverheid naar mij als vriendin, als mens. Het was een eenzijdige stroom van energie, en dat voelde leeg. Veel van die vriendschappen heb ik in de loop der jaren dan ook liefdevol losgelaten…

Thuiskomen in mijn aardse taak

Nu is dat gelukkig heel anders. Ik kijk vandaag de dag met een volledig andere blik naar mijn leven. Ik ben hier met een duidelijke taak. Mijn missie is om een zuiver doorgeefluik te zijn voor de ander. Ik communiceer met de allerhoogste Bron en mag boodschappen doorgeven die anderen wezenlijk verder helpen op hun pad.

Ik ben daardoor ook niet meer actief op zoek naar vriendschappen. Het ontstaat organisch, of het ontstaat niet. Mijn sociale wereld is compact, maar tegelijkertijd groots en rijk. Mijn honden, mijn inmiddels volwassen kinderen en een paar hele goede spirituele vrienden vormen mijn stabiele basis in dit aardse leven. Daar ben ik intens dankbaar voor.

Wanneer ik nu als mens nog wel eens een moment van eenzaamheid voel, vecht ik er niet meer tegen. Ik keer simpelweg naar binnen. Mijn spirits verzamelen zich dan om me heen en hullen me in een deken van warmte en licht. Op die momenten transformeert de eenzaamheid. Dan voel ik het pure, krachtige alleen-ZIJN.

Liefs,

De Reis van de Ziel: Over Onthechting, Verlies en Thuiskomen in het Nu

“Wanneer je geboren wordt, lachen de mensen. Wanneer je sterft, huilt iedereen.”

Deze wijze woorden van een mentor zijn deze week bijzonder diep bij me binnengekomen. Onlangs overleed een bevriende ondernemer met wie ik mijn werkruimte deel. Ondanks zijn onvermoeibare strijd voor herstel, was zijn lichaam klaar om afscheid te nemen van deze wereld.

Het weekend daarvoor voelde ik al dat zijn einde nabij was en sprak dit uit naar mijn man. Toen ik die maandagochtend opstond, was de energie in de lucht merkbaar veranderd. Het was de dag dat zijn reis verderging.

Als mens voelde ik een intense verdrietigheid. Vooral omdat hij nog zoveel plannen had. We zouden binnenkort samenkomen om te bespreken hoe we elkaar als ondernemers konden versterken. Ik voelde de tranen voor hem, een diepe compassie voor zijn naasten, en het directe gemis van hem als persoon. De afspraak die we hadden gemaakt, zal in deze vorm van het leven nooit meer plaatsvinden…

De Dood als een Nieuw Begin

Door het verlies van vele dierbaren en het bijstaan van hen in hun overgang, heb ik geleerd om op een andere manier naar de dood te kijken. Ik beschouw de dood niet als een definitief einde, maar als een nieuw begin. Een reis die verder reikt dan dit aardse bestaan, waar we als mensen zo aan gehecht zijn geraakt.

We houden vaak vast aan het idee van hoe ons leven eruit zou moeten zien. Maar over ons aardse leven hebben we uiteindelijk geen controle. Zodra je ter wereld komt, ontstaat er een directe gehechtheid. Je raakt gehecht aan je lichaam—jouw tijdelijke voertuig in dit leven. Je omgeving raakt gehecht aan jou als persoon in hun eigen verhaal, en je raakt gehecht aan verwachtingen.

Het is onze menselijke geest, ons ego, dat de leiding neemt en bijdraagt aan de stormachtige emoties die we ervaren.

We Zijn en Blijven Mens

Wanneer je echter dieper in jezelf zakt en contact maakt met je ziel, ervaar je elk pijnlijk verhaal op een andere manier. Dit betekent absoluut niet dat er geen ruimte mag zijn voor verdriet—immers, we zijn mens! Juist op de momenten dat het gemis intens is, kun je de acceptatie vinden in het feit dat de ziel van de ander zijn weg voortzet.

Dit wezenlijke besef geeft mij een diep gevoel van rust. Sterker nog, het maakt me nieuwsgierig naar hoe mijn eigen reis zal verlopen wanneer mijn lichaam stopt. Deze open houding helpt me; ik ben niet bang voor de dood.

Wat me wel verdrietig maakt, is de aardse kant ervan: dat mensen van wie ik zielsveel hou geen actief onderdeel meer zullen zijn van mijn dagelijkse verhaal. En dat zij op hun beurt verdriet zullen hebben omdat ze mij als mens gaan missen.

Van Uiterlijke Reizen naar Innerlijke Transformatie

Er was een tijd in mijn leven dat ik alleen maar wilde reizen. Ik vloog werkelijk overal naartoe. Dat vind ik nu en dan nog steeds leuk! 😉 Maar de innerlijke reizen die ik tegenwoordig maak—de ontmoetingen met andere spirits en zielen—zijn zoveel waardevoller en rijker.

De inzichten en handreikingen die ik ontvang (voor mezelf en voor anderen) over hoe we ons kunnen onthechten van pijnlijke verhalen, brengen zoveel meer diepgang.

Ik ben er deze Zomer, als Jouw Gids

Deze zomer heb ik bewust geen reis naar een verre bestemming gepland. Ik blijf hier, speciaal voor wie klaar is om samen met mij naar binnen te reizen. Ik ben er als jouw gids die met je ziel meereist.

Samen gaan we op ontdekkingsreis om het onzichtbare zichtbaar te maken, zodat je jouw tijd in dit leven kunt vervullen met pure liefde—voor jezelf en voor de mensen om je heen. Tijdens deze reis laat je los wat losgelaten mag worden. Je onthecht je van wat pijnlijk is en verbindt je weer met jouw oorspronkelijke ziel. Zo krijg je toegang tot de verborgen, innerlijke schatten die jouw ziel in eerdere reizen heeft opgedaan.

Het resultaat? Dat je het aardse leven weer als een puur cadeau ervaart, telkens wanneer je 's ochtends je ogen opent.

“Het leven is om te léven. Bestaan en overleven, dat is wat er gebeurt wanneer je uit verbinding bent met jezelf.”

Liefs

Waarom verwachtingen ons weghouden bij onszelf (en hoe grenzen je laten thuiskomen)

Verwachtingen horen bij het mens-zijn. Tegelijkertijd zijn ze de oorzaak van ontzettend veel pijn: in relaties, in ons dagelijks leven en zelfs op wereldniveau. Vaak zijn we onbewust gehecht aan hoe ons ego vindt dat de werkelijkheid zou moeten zijn. En wanneer die werkelijkheid anders uitpakt, volgt de onvermijdelijke teleurstelling.

Op zo’n moment projecteren we ons ongenoegen op de ander, óf we wijzen onszelf af omdat we ons eigen ideaalbeeld niet hebben bereikt. Zo raken we stap voor stap verder verwijderd van wie we werkelijk zijn.

Als mens zijn we in deze fysieke wereld ergens beperkt—tenzij we ons weer herinneren wie we in essentie zijn. Jouw ziel heeft er bewust voor gekozen om tijdelijk in dit lichaam te zijn, in deze wereld, verrijkt met ervaringen uit eerdere levens. Jouw ziel draagt een diepe blauwdruk aan waarden met zich mee. Wanneer je naar deze innerlijke waarden luistert, behoud je de verbinding met jezelf en met de Bron. Dit gevoel is jouw innerlijke stem, jouw feilloze kompas.

Hoe ontstaan verwachtingen?

Dagelijks razen er zo’n 60.000 tot 70.000 gedachten door ons heen. Het merendeel hiervan komt voort uit oude ervaringen, overtuigingen en vastgeroeste patronen. Deze gedachten sturen ons onbewust aan, waardoor we vaker uit contact raken met onze ziel dan we doorhebben.

Vanuit die onbewuste stroom van gedachten ontstaan overtuigingen, en vanuit die overtuigingen creëren we verwachtingen. Naar onszelf én naar de ander. We leggen ze elkaar (en onszelf) stilzwijgend op, en precies daar ontstaat de ruis.

Het cruciale verschil: Een verwachting komt voort uit tekort. Een grens komt voort uit verbinding.

Wanneer je je dieper verbindt met jouw ziel en je innerlijke stem, ontdek je wat het werkelijk betekent om dicht bij jezelf te blijven. Je leert hoe je "stop" zegt. Niet vanuit weerstand of boosheid, maar vanuit pure helderheid en zachte communicatie.

Is een grens stellen niet ook een verwachting?

Misschien herken je de twijfel: “Als ik 'stop' zeg en een grens aangeef, leg ik dan niet óók iets op aan de ander? Is dat dan niet ook een verwachting?”

Nee, hier zit juist het grote, wezenlijke verschil:

• Een verwachting komt voort uit tekort, eigenbelang of een onvervulde behoefte. Een verwachting wil of eist iets van de ander.
• Een grens komt voort uit verbinding en liefde voor jezelf. Een grens is er om jou te beschermen, zodat je in jouw energie blijft.

Jouw grens is geen harde, ijzeren muur waar de ander tegenaan botst. Het is een zachte, heldere en duidelijke lijn. Een lijn die liefdevol zegt: “Tot hier en niet verder, want hier verlies ik mezelf.”

Neem het waar en laat het daar

Zodra je gaat doorzien dat verwachtingen vaak voortkomen uit conditionering, oude patronen of zelfs onbewuste manipulatie, begint je innerlijke stem luider te spreken: “Hier hoef ik niet in mee, dit is mijn grens.”

Wanneer je deze grens aangeeft, is dat geen afwijzing naar de ander. De ander kan dit overigens wel zo ervaren, maar die ervaring is van hen. Gun de ander dat eigen proces. Neem het waar, en laat het daar.

Zodra je dat kunt, verlaat je jezelf niet langer tegen beter weten in om te voldoen aan de behoeften en verwachtingen van je omgeving. We zijn als mensen allemaal elkaars gelijken; je hoeft voor niemand te buigen. Elke keer dat je tegen je eigen gevoel en waarheid in tóch toegeeft om de ander te behagen, buig je en verlies je een stukje van jezelf.

Conclusie: De weg terug naar binnen

Het verschil tussen een verwachting en een grens is subtiel, maar essentieel voor jouw welzijn:

• Bij verwachtingen geef je jezelf weg aan wat de ander van je verlangt.
• Bij grenzen blijf je volledig bij jezelf en laat je de ander in alle vrijheid los.

Stel jezelf eens de vraag: Wat zijn jouw werkelijke waarden? En op welke momenten voel jij dat je buigt, terwijl je eigenlijk jezelf wilt beschermen?

Misschien is dát wel het exacte moment waarop je weer mag thuiskomen bij jezelf. Want echte liefde vraagt nooit dat je jezelf verliest, maar dat je jezelf volledig accepteert en nooit meer vergeet.

Hoe herken je onverwerkt trauma of een moeilijke jeugd?

Het kan lastig zijn om te zien of je te maken hebt met onverwerkt trauma of een moeilijke jeugd. Vaak moet je erkennen dat je verleden anders was dan je dacht, en dat kan pijnlijk zijn. In onze kindertijd ontwikkelen we manieren om met moeilijke situaties om te gaan.

Wat zijn de 16 belangrijke, gezonde vaardigheden die je kunt leren door je jeugdpatronen te herstellen? Vaak zoeken we hulp omdat we tegen problemen aanlopen in relaties, werk of ons leven.