Van overdrive naar overgave: Hoe mijn lichaam me dwong om weer naar mijn ziel te luisteren

We leven in een maatschappij waarin presteren de norm is. We worden geprezen om onze draagkracht, onze snelheid en ons constante aanpassingsvermogen. Maar wie leert ons eigenlijk om te luisteren naar ons lichaam? Wie leert ons te luisteren naar die innerlijke stem, die vaak al zo lang fluistert: “Het is genoeg zo”?

De afgelopen periode verloor ik langzaam maar zeker mijn energie. Ik had zo’n helder en krachtig visioen voor ogen: samen met andere coaches laagdrempelige hulp bieden. Ik wilde medewerkers binnen organisaties preventief ondersteunen wanneer zij mentaal vast dreigden te lopen. Mijn doel was om professionele coaches zichtbaar te maken, zodat hulpzoekers direct bij de juiste match terechtkwamen en niet verdwaalden op de vele online 'marktplaatsen'.

Van gedrevenheid naar overdrive

Vol enthousiasme en pure gedrevenheid ging ik aan de slag. Leergierig als ik ben, pakte ik alles aan wat mijn geest zou verrijken en mijn kennis zou vergroten om dit visioen waar te maken.

Ik deed vrijwel alles zelf. Ik was nachtenlang op. Ik werd geleid door diepe overtuigingen zoals: ‘Als je iets bouwt, moet je eerst alles zelf kunnen’ en ‘Hard werken is de enige weg naar succes’.

En precies daar ging het mis. Mijn gezonde gedrevenheid sloeg ongemerkt om naar een overdrive. De overtuiging dat ik alles alleen moest dragen, sneed me volledig af van mijn gevoel. Ik bleef maar doorgaan. Ik wilde er onvoorwaardelijk voor iedereen zijn, maar vergat mezelf. De stem van mijn ziel die riep dat de grens bereikt was, negeerde ik volkomen.

Het is achteraf gezien heel bijzonder: als medium hoor en zie ik de diepste behoeften en processen van de ander loepzuiver. Maar naar mijn eigen spiegel keek ik niet. Mijn aardse wil slokte me volledig op en de signalen om terug te keren naar mijn kern drukte ik weg.

Uiteindelijk werd ik hardhandig in de stoptrein gezet. En heel eerlijk: het was nodig. Er moest iets gebeuren om mij uit die voortrazende Thalys te trekken.

Het onbewuste gevecht met mezelf

Als gedreven mens —zomaar, uit het niets en met intense pijn. 

Doordat ik mijn missie niet meer vanuit overgave, maar vanuit pure wilskracht probeerde te pushen, knakte mijn fysieke systeem. Mijn lichaam trok aan de noodrem en werd mijn strengste raadgever. Het werd een periode van gedwongen bezinning en een harde confrontatie met mijn eigen grenzen. Ik had tot die tijd niet eens in de gaten dat ik in een diep gevecht met mezelf was verwikkeld.

Weer kijken in de spiegel

Het was hoognodig om de verbinding met mijn ziel te herstellen. Ik was mezelf volledig voorbijgelopen. Mijn eigen leven en welzijn vragen om exact dezelfde aandacht, liefde en zorg die ik dagelijks aan anderen probeer te bieden. Iedereen heeft een spiegel nodig, en ik was vergeten in de mijne te kijken.

Ik kan niet garanderen dat dit me nooit meer zal overkomen. Want ook al wéét je hoe het werkt, zuiver voelen en daarnaar handelen blijft een levenslang leerproces. Maar ik blijf leren, elke dag weer.

Deze intense periode heeft me opnieuw laten inzien dat wezenlijke groei niet alleen zit in doen en bereiken, maar juist in loslaten en toelaten. Het heeft me teruggebracht naar mijn ware kern, naar een natuurlijk en ontspannen ritme waarin ik weer de tijd neem om echt te luisteren.

Ik heb mezelf de ruimte gegeven voor heling en mijn batterij weer opgeladen. Dit transformatieproces heb ik volledig omarmd als een prachtig, nieuw begin. Want nieuwe deuren openen zich pas echt wanneer je durft los te laten wat je krampachtig vasthoudt.

Liefs,