Alleen-ZIJN: Hoe eenzaamheid veranderde in mijn grootste spirituele kracht

Vaak, wanneer ik als kind in mijn slaapkamer lag, was ik bang. Dat kwam doordat ik regelmatig ‘bezoek’ kreeg. Wanneer ik ziek was, werd dit erger en zag ik duidelijke verschijningen. Destijds beangstigde me dat enorm. Maar tussen die verschijningen waren er ook altijd spirits die er puur voor mij waren, om me te troosten en te helpen wanneer ik mij eenzaam voelde.

Ik heb mij in dit leven vaak diep eenzaam gevoeld.

Ook al was ik omringd door mensen. Een huis vol visite en reuring is wat normaal is wanneer je opgroeit in een grote familie. Mijn ouders hielden van die gezelligheid; iedereen kon altijd blijven eten —dat was nooit een probleem. Mijn probleem was dat ik mij nergens echt bij voelde horen. Ook al had ik vriendinnen, ik voelde me altijd anders. Ik begreep het leven simpelweg niet. Wat verwachtte het leven eigenlijk van mij?

Afgesloten van de wereld

Om aan die verwarring te ontsnappen, zonderde ik me vaak af op mijn slaapkamer. Dan keek ik urenlang naar buiten, naar de voorbijtrekkende wolken, en dwaalde ik af in mijn eigen wereld. In plaats van mijn huiswerk te maken, was ik aan het wegdromen of aan het tekenen.

Ik herinner me nog goed de Koninginnedagen. Iedereen had plezier, er was overal muziek en er was genoeg te doen. Maar ik had niemand om dit echt mee te beleven. Vanaf mijn raam keek ik naar beneden naar de feestvierende menigte. Op die momenten voelde ik me intens eenzaam en verdrietig, volledig afgesloten van de rest van de wereld.

Het orakel van de vriendengroep

Later, toen ik ouder werd en meer ‘vriendschappen’ opdeed, kreeg ik steeds vaker inzicht in de ware aard van die relaties. Ik kwam erachter dat ik vaak werd ingezet als het ‘orakel’—degene die de antwoorden moest geven op al hun levensvragen. Ik voelde daarin niet de oprechte betrokkenheid of de zuiverheid naar mij als vriendin, als mens. Het was een eenzijdige stroom van energie, en dat voelde leeg. Veel van die vriendschappen heb ik in de loop der jaren dan ook liefdevol losgelaten…

Thuiskomen in mijn aardse taak

Nu is dat gelukkig heel anders. Ik kijk vandaag de dag met een volledig andere blik naar mijn leven. Ik ben hier met een duidelijke taak. Mijn missie is om een zuiver doorgeefluik te zijn voor de ander. Ik communiceer met de allerhoogste Bron en mag boodschappen doorgeven die anderen wezenlijk verder helpen op hun pad.

Ik ben daardoor ook niet meer actief op zoek naar vriendschappen. Het ontstaat organisch, of het ontstaat niet. Mijn sociale wereld is compact, maar tegelijkertijd groots en rijk. Mijn honden, mijn inmiddels volwassen kinderen en een paar hele goede spirituele vrienden vormen mijn stabiele basis in dit aardse leven. Daar ben ik intens dankbaar voor.

Wanneer ik nu als mens nog wel eens een moment van eenzaamheid voel, vecht ik er niet meer tegen. Ik keer simpelweg naar binnen. Mijn spirits verzamelen zich dan om me heen en hullen me in een deken van warmte en licht. Op die momenten transformeert de eenzaamheid. Dan voel ik het pure, krachtige alleen-ZIJN.

Liefs,